شدم جادوی موج چشم هایت

تو رفتی و گذشتی مثل باران

                                                         و من دستی تکان دادم برایت

تو یادت نیست آنجا اولش بود

                                                          همان جایی که با هم دست دادیم

همان لحظه سپردم هستیم را

                                                           به شهر بی قرار دست هایت

تو رفتی باز هم مثل همیشه

                                                           من و یاد تو با هم گریه کردیم

تو ناچاری برای رفتن و من

                                                            همیشه تشنه شهد صدایت

شب و مهتاب و اشک و یاس و گلدان

                                                            همه با هم سلامت می رسانند

هوای آسمان دیده ابریست

                                                             هوای کوچه غرق ردپایت

اگر می ماندی و تنها نبودم

                                                             عروس آرزو خوشخت می شد

و فکرش را بکن چه لذتی داشت

                                                             شکفتن روی باغ شانه هایت

کتاب زندگی یک قصه دارد

                                                              و تو آن ماجرای بی نظیری

و حالا قصه من غصه توست

                                                              و شاید غصه من ماجرایت

سفر کردن به شهر دیدگانت

                                                              به جان شمعدانی کار من نیست

فقط لطفی کن و دل را بینداز

                                                              به رسم یادگاری زیر پایت

شبی پرسیدم از خود هستیم چیست

                                                              به جز اشک و نیاز و یاد و تقدیر

و حالا با صداقت می نویسم

                                                              همین هایی که من دارم فدایت

دعایت می کنم خوشبخت باشی

                                                               تو هم تنها برای خود دعا کن

الهی گل کند در آسمان ها

                                                                خلوص غنچه سرخ دعایت

شاعر: مریم حیدرزاده